به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
برای دههها تصور میشد سیستم دفاعی مغز تا حد زیادی از سیستم ایمنی سایر قسمتهای بدن جداست تا سلولهای ایمنی نتوانند به بافتهای حساس مغز آسیب برسانند.
اما این مطالعه نشان داده است که کانالهای خونی بسیار ریزی مستقیماً از اطراف مغز، از میان لایه محافظ آن، به مغز استخوان جمجمه راه دارند.
پژوهشگران در امتداد این کانالها، مولکولهایی را تا ساختارهایی شبیه مراکز زایگر غدد لنفاوی دنبال کردند؛ مکانهایی که میتوان آنها را نوعی «اردوگاه آموزشی» محلی برای سیستم ایمنی دانست.
در این مراکز، سلولهای ایمنی تکثیر میشوند، هدف خود را شناسایی میکنند و برای مقابله با عوامل بیماریزا به محل موردنیاز فرستاده میشوند.
برای بررسی عملکرد این سیستم، پژوهشگران این ساختارهای لنفاوی را در موشهای مبتلا به گلیوما، نوعی سرطان تهاجمی مغز، دستکاری کردند.
وقتی فعالیت این مراکز ایمنی جمجمه با استفاده از یک هیدروژل حاوی پروتئین که مستقیماً زیر پوست سر قرار داده شده بود تقویت شد، موشها بسیار مؤثرتر با سرطان مقابله کردند و مدت زندهماندن آنها بهطور قابلتوجهی افزایش یافت.
در مقابل، وقتی عملکرد این ساختارها مختل شد، تومورها بدون کنترل بیشتری رشد کردند.
اگر این یافتهها در انسان تأیید شوند، ممکن است در آینده روش درمان بیماریهایی مانند تومورهای مغزی، آلزایمر و پارکینسون تغییر کند؛ بهطوریکه پزشکان بتوانند مراکز ایمنی جمجمه را مستقیماً و از طریق پوست سر هدف قرار دهند و در برخی موارد نیاز به جراحیهای پرخطر مغز را کاهش دهند.
