به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
مصطفی انتظاری هروی در این یادداشت آورده است .” لحظهای را تصور کنید که عروس و داماد میخواهند زندگیشان را آغاز کنند. برای تامین نیازهای خود به بازار میروند. نه از یخچال و لباسشویی خبری هست ونه ظرفشویی و ماکروفر. دلیلش، تحریم و محاصره دریایی. واقعا آنها باید چه کار کنند؟
کارگری را در نظر بگیرید که فرصتی برای کار ندارد. حقوقی ندارد. نه پول اجاره خانه دارد و نه شهریه مدرسه بچهها. دلیلش، بستن و رفتن برندهای خارجی از کشور، به دلیل تحریم و محاصره دریایی. حالا او چه کار کند؟
مصرفکنندهای را در نظر بگیرید که جنس خارجی خریده و حالا برای تعمیرات، نیاز به خدمات پس از فروش دارد. هیچ شرکتی او را یاری نمیدهد، دلیلش، تحریم و محاصره! او چه چارهای دارد؟
اینها تصورات فانتزی نیست. بلایی است که تحریم بر سر بسیاری از کشورها آورده و کار آنها را به تسلیم یا فروپاشی اقتصادی کشانده، اما در ایران باوجود همه فشارها شاهد چنین اوضاع و احوالی نیستیم. به یک دلیل واضح: تولید داخلی.
بازار لوازم خانگی مشتی نمونه خروار است. واقعا اگر برندهای داخلی نبودند، امروز جنسی میتوانست وارد کشور شود؟ برندهایی که با نقض برجام از سوی دولت اول ترامپ همگی ایران را ترک کردند، در شرایط جنگ و محاصره کنونی، واقعا پای مشتری ایرانی میماندند؟
یکی از دلایل مهم تاب آوری کنونی ایران، خودکفایی در داخل است. این برگ برنده در جنگ اقتصادی، البته زیر ضرب جریانات نفوذی است که میخواهند مقاومت ایران را بشکنند و “ما نمیتوانیم” را به فرهنگ غالب بدل کنند.
دفاع از تولید داخل و ایستادگی در برابر تفکرات وابسته گرایانهای که میخواهند ایران را از درون تهی کنند، خود بخشی از جنگ چندجانبه امروز است.
اهمیت تولید داخل، کمتر از پدافند و موشک و پهپادهای ما نیست. همه آنها در یک نقطه مهم مشترکند: “ساخت ایران”؛ و همین، خار چشم دشمن خارجی است.”
