یکی از مهمترین ویژگیهای این خانه، ترکیب احجام ساده و خالص معماری با بازشوهای وسیع است. سطوح شیشهای بزرگ اجازه میدهند نور طبیعی تا عمق فضاهای داخلی نفوذ کند و چشمانداز اطراف به بخشی از تجربه زندگی در خانه تبدیل شود. در مقابل، بخشهای بسته و سنگین بنا حس امنیت و خلوت را فراهم میکنند. این تضاد میان باز و بسته و شفاف و صلب، یکی از عناصر اصلی شخصیت معماری خانه است.
در طراحی خانه یاو، فضای بیرونی نیز به اندازه فضای داخلی اهمیت دارد. ارتباط میان اتاقها، تراسها، مسیرهای حرکتی و محوطه باعث میشود مرز میان خانه و باغ تا حد زیادی از بین برود. ساکنان در هنگام حرکت در ساختمان دائماً با چشمانداز و فضای سبز اطراف در ارتباط هستند و خانه به جای آنکه مانند یک حجم مستقل در زمین قرار گرفته باشد، بخشی از محیط طبیعی پیرامون خود به نظر میرسد.
سادگی ظاهری بنا نیز حاصل یک طراحی دقیق است. خطوط مستقیم، حجمهای هندسی، سطوح گسترده شیشه و استفاده کنترلشده از مصالح، ظاهری مینیمال و معاصر به خانه بخشیدهاند. در عین حال، این سادگی به معنای یکنواختی نیست؛ تغییر زاویه دید، ورود نور در ساعات مختلف روز و ارتباط متغیر فضاهای داخلی با محوطه، باعث میشود ساختمان در طول روز چهرههای متفاوتی پیدا کند.
خانه یاو را میتوان نمونهای از رویکرد رابرت کونیچنی دانست که در آن معماری صرفاً به ساختن یک فضای زیبا محدود نمیشود، بلکه شیوه حرکت و زندگی انسان در ساختمان را نیز شکل میدهد. نتیجه، خانهای است که در عین برخورداری از فرم جسورانه و ظاهر مجسمهوار، همچنان بر آسایش، نور طبیعی و ارتباط با طبیعت تأکید دارد؛ ساختمانی که بیش از آنکه صرفاً یک خانه باشد، تجربهای معماری از زندگی در میان فضای ساختهشده و طبیعت است.
