به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
«ریسپانسیبل استیتکرافت/کشورداری مسئولانه/ responsiblestatecraft» به عنوان بازوی رسانهای اندیشکده کوئینسی در این گزارش مینویسد: دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا ۱۹ آگوست ۲۰۲۶(۲۸ مرداد ۱۴۰۵) در ادامه تهدیدها و ادعاهای خود علیه ایران، (با اشاره به نبرد نرماندی و عملیات موسوم به «روز دی / D-DAY») ادعا کرد که «این یک (تعیین کننده) اقتصادی خواهد بود و ما به همه متحدانمان نیاز داریم تا در کنار ایالات متحده آمریکا بایستند و برای منزوی کردن و شکست تهدید ایران همکاری کنند. هر کشوری که به موسسات مالی، شرکتها، فرودگاهها و یا نهادهای دولتی خود اجازه دهد هر نوع حمایتی از ایران ارائه دهند، با پیامدهای شدید اقتصادی روبهرو خواهد شد.»
با این حال، اقدامهای جدید کاخ سفید، کاملا عکس اهداف اعلامشده، نهتنها تهران را وادار به تسلیم نخواهد کرد بلکه عزم تهران را قویتر خواهد کرد. فشار آمریکا در نهایت به تداوم و پایداری تنها یک هدف کمک خواهد کرد؛ هدفی که تمام مقامات ایران(فارغ از جناحها و جریانات سیاسی) روی آن اجماع دارند و آن چیزی نیست جز «بقای نظام.»
«روز دی» ترامپ؛ از تثبیت موضع تهران تا برملاشدن سیاست غیرمنسجم و آشفته او در قبال ایران
اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، ۲۴ آگوست ۲۰۲۶(دوم شهریور)، در کنار آنچه محاصره دریایی بنادر ایران خوانده است، ادعا کرد که بزرگترین حمله مالی تاریخ علیه ایران آغاز خواهد شد.
واکنش مقامات ایران به کارزار اقتصادی «روز دی» کاخ سفید، دندانشکن بود. پیش از ادعاهای بسنت، تهران تاکید کرده بود که «به شکلی تکاندهنده و ویرانگر» پاسخ خواهد داد. سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران ۲۹ مرداد ۱۴۰۵(با انتشار دو تصویر درباره عبور بدهی ملی آمریکا از مرز ۴۰ تریلیون دلار)، «روز D اقتصادی» ادعایی ترامپ علیه ایران را تلاشی برای انحراف افکار عمومی از بحران اقتصادی و بدهی فزاینده آمریکا دانست و تاکید کرد که تداوم سیاستهای شکستخورده واشنگتن، جز شکست بیشتر و افزایش خصومت ایرانیان نتیجهای نخواهد داشت.
مسعود پزشکیان، رئیس جمهوری ایران نیز با تکرار موضع عراقچی و بهکار بردن ضربالمثلی فارسی گفت که «گرهای را که میتوان با دست باز کرد، نباید با دندان گشود.»
به باور نگارنده، بنبست کنونی نشانهای از یک مشکل بنیادیتر یعنی، «فقدان انسجام راهبردی در سیاست دولت ترامپ در قبال ایران» است. کاخ سفید و بهویژه ترامپ، در جریان حدود ۱۴ ماه گذشته، میان تقلای مستمر یا آرزوی(واهی) سرنگونی نظام ایران و تمایل به پیشرفت مذاکرات، همواره در رفتوآمد بودهاند.
پایگاه حامیان دیپلماسی در ایران همچنان به قوت خود باقی است؛ اما تا زمانی که دولت ترامپ بر این باور(پوچ) اصرار بورزد که میتواند ایران را چه از طریق زور و چه از طریق مذاکره، مجبور به برچیدن کامل برنامه هستهای خود کند، مذاکرات درباره خلیج فارس صرفا مانوری تاکتیکی و فاقد یک هدف راهبردی مشترک خواهد بود.
عدم انسجام موضع کاخ سفید در روزهای اخیر بهوضوح عریان شده است. ترامپ چهارم آگوست ۲۰۲۶(۱۳ مرداد) گفت مذاکرات ایران و عمان درباره یک سازوکار (به ادعای وی) موقت کشتیرانی «خیلی خوب پیش میرود.» با این حال، رئیس جمهوری آمریکا تا ۱۷ آگوست(۲۶ مرداد)، تهدید کرد که اگر عمان با ایران به توافق برسد، آمریکا «آن(مسقط) را بمباران خواهد کرد»!
به نوشته این رسانه، اعلام «روز دی» ترامپ که دوز آن با ادعاهای بسنت تشدید شد، جناح تندروی ایران را بیباکتر کرده و احتمالا عملگرایان ایران که در جستوجوی راهی برای خروج از بحران هستند را به نوعی دلسرد کرده است؛ عملگرایانی که درست در همان لحظه با تغییر ناگهانی مسیر از سوی رئیس جمهوری آمریکا، بهتزده شدهاند.
بنبست ادامهدار و در عین حال تهدیدکننده میان آمریکا و ایران بر سر تنگه هرمز، بر باور پایدار هر دو طرف به این که دست بالا را در اختیار دارند و در نتیجه میتوانند یک نسخه دیگر از «جنگ بیپایان» در منطقه را تحمل کنند، صحه میگذارد. ایرانیان بهدرستی تصور میکند که تاثیر جنگ بر اقتصاد آمریکا، ترامپ را مجبور کرده تا از رویارویی نظامی تمامعیار عقبنشینی کند. به باور تهران، اعلام «روز دی» بیش از آنکه تهدید باشد، اعترافی ضمنی به محدودیت قدرت آمریکاست.
به نوشته این رسانه، حملات متقابل آمریکا و ایران در ۳۰ و ۳۱ آگوست ۲۰۲۶(هشتم و نهم شهریور) که پس از تجاوز اخیر(ارتش تروریستی) آمریکا به جزیره لارک در ایران آغاز شد، ازسرگیری مذاکرات را نامحتملتر خواهد کرد. با این حال، این حملات احتمالا آتشبس ضمنی را از بین نخواهند برد؛ تعادلی خطرناک و بیثبات که به باور نگارنده، «احتمالا همچنان ادامه خواهد داشت.»
این رسانه در پایان مینویسد: نکته مهم این است که برای عبور از این وضعیت، ترامپ باید این اصل را بپذیرد که دستیابی به راهحلی از طریق مذاکره، مستلزم مصالحه واقعی از جانب هر دو طرف است. مادامی که تسلیم ایران موضع نهایی ترامپ باشد و بر آن پافشاری کند، تمام تحریمهای جهان هم نمیتواند او را از چاهی که خود کَنده و همچنان در حال عمیقتر کردن و دستوپا زدن در آن است، بیرون بکشد.
