به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، اگر از هواداران فوتبال بخواهید یک «تصویر ماندگار» از شادی پس از گل نام ببرند، احتمالا «سر خوردن روی زانو» در صدر فهرست آنها خواهد بود. حرکتی که ترکیبی از هیجان، قدرت و تسلط است، اما آیا تا به حال به قیمت پنهان این نمایش خیرهکننده فکر کردهاید؟
از زمینهای گلآلود تا چمنهای مهندسیشده
ریشههای این حرکت به اواخر قرن بیستم بازمیگردد. ژایرزینیو، اسطوره برزیلی، در فینال جام جهانی ۱۹۷۰ یکی از اولین کسانی بود که با سر خوردن روی زانو پس از گلزنی مقابل ایتالیا، نام خود را در تاریخ ثبت کرد. با این حال، آن حرکت با نمونههای امروزی تفاوت فاحشی داشت. در آن سالها، زمینهای فوتبال به ویژه در انگلستان، بیشتر به باتلاق شباهت داشتند تا زمین مسابقه.
تغییر پارادایم واقعی در سال ۱۹۹۲ و با ظهور لیگ برتر انگلیس رخ داد.
بیشتر بخوانید:
داور مشهور فوتبال تعلیق شد؛ جرم؟ رفتار نامناسب با یک زن
شگفتانه شاعر فوتبال | رونالدینیو در ۴۶ سالگی به فوتبال بازگشت
ارتقای ناگهانی یک کارمند زن | معشوقه اینفانتینو کیست؟
زن جنجالی انگلیس و همسر ایرانیاش باشگاه فوتبال میخرند
ورود ثروتهای عظیم و فناوریهای مدرن زهکشی، کیفیت چمنها را دگرگون کرد. زمینهای یکنواخت و استاندارد، بستر ایدهآلی فراهم کردند تا بازیکنان بتوانند بدون هراس از فرو رفتن در گل، روی زانو سر بخورند.
آنری؛ خالق یک مجسمه نمادین
اگر ژایرزینیو پیشگام بود، تیری آنری این حرکت را به یک «استاندارد جهانی» تبدیل کرد. مشهورترین سکانسِ این شادی به نوامبر ۲۰۰۲ برمیگردد؛ زمانی که آنری پس از گشودن دروازه تاتنهام، با چهرهای خشمگین مقابل هواداران رقیب سر خورد. این صحنه چنان در حافظه تاریخی آرسنالیها حک شد که اکنون به شکل مجسمهای در مقابل ورزشگاه امارات خودنمایی میکند. خود آنری بعدها در توصیف آن چهره خشمگین گفت: «تاتنهام را دوست ندارم، همین!»
وقتی مربیان هم وسوسه میشوند
این تب مسری فقط به بازیکنان محدود نمانده است. ژوزه مورینیو، مربیای که همواره با رفتارهای خاصش خبرساز است، بارها این شادی را تجربه کرده؛ از لحظات دراماتیک در لیگ قهرمانان با رئال مادرید تا روزهای اخیر در فنرباغچه. برونو فرناندز، ستاره منچستریونایتد نیز از معتادان این سبک شادی است؛ آماری خیرهکننده نشان میدهد که بیش از نیمی از گلهای منتخب او با همین ژست جشن گرفته شدهاند.
هشدار پزشکان؛ بهای سنگین هیجان
اما آیا این حرکت ارزش ریسک مصدومیت را دارد؟ پاسخ به این سؤال چندان ساده نیست. اوله گونار سولشر پس از شادی گل معروفش در فینال لیگ قهرمانان ۱۹۹۹ از ناحیه رباط داخلی زانو آسیب دید. پاتریک ویرا نیز با چنین حرکتی، پنج هفته خانهنشین شد.
مطالعات پزشکی زنگ خطر را به صدا درآوردهاند. بررسیها نشان میدهد که حدود ۲۴ درصد از آسیبهای رباط جانبی زانو در لیگهای معتبر اروپایی، دقیقا در لحظه شادی پس از گل رخ داده است. فشار شدیدِ برخورد زانو با سطح زمین، حتی در چمنهای باکیفیت، میتواند مفصل زانو را تحت استرس خردکننده قرار دهد.
شاید بهترین توصیه را ادن هازارد مطرح کرد؛ کسی که پس از سالها تحمل درد زانو گفت: «زانوهایم میسوزد؛ دیگر اینطور شادی نمیکنم.» با این حال، تا زمانی که هیجان فوتبال زنده است، تماشای ستارهها که با قدرت روی زمین میلغزند، همچنان یکی از جذابترین قابهای مستطیل سبز باقی خواهد ماند. حتی اگر این زیبایی، گاهی به قیمت چند هفته دوری از میدان تمام شود.
