آسانی؛ لشکر یک نفره

دربی برای استقلال می‌توانست با یک شکست تلخ تمام شود؛ اما یک نفر حاضر نبود سناریوی باخت را امضا کند. یاسر آسانی همان بازیکنی بود که وقتی استقلال به یک ناجی نیاز داشت، جلو کشید؛ وقتی حمله‌ای شکل می‌گرفت، ردپای او دیده می‌شد و وقتی امیدها رو به خاموشی می‌رفت، این ستاره آلبانیایی بود که دوباره موتور آبی‌ها را روشن کرد.

او در این مسابقه فقط بازی نکرد؛ جنگید. از جناحین حرکت کرد، توپ گرفت، پیشروی کرد، موقعیت ساخت و شوت زد. حتی تیر دروازه هم نتوانست مانعش شود. یک ضربه کافی بود تا نشان دهد استقلال هنوز برای بازگشت به بازی زنده است؛ اما آسانی به همان یک موقعیت قانع نبود.

هر بار استقلال می‌خواست حمله کند، آسانی یکی از ایستگاه‌های اصلی این حمله بود. او عملاً شاه‌مهره تهاجمی استقلال بود؛ بازیکنی که می‌توانست با یک حرکت، یک پاس یا یک شوت، نظم دفاعی حریف را به هم بریزد.

استقلال در بخش بزرگی از مسابقه برای نزدیک شدن به دروازه پرسپولیس، به خلاقیت آسانی متکی بود. تفاوت او با بسیاری از بازیکنان حاضر در زمین این بود که منتظر نمی‌ماند بازی برایش موقعیت بسازد؛ خودش موقعیت می‌ساخت. توپ که به آسانی می‌رسید، حمله استقلال جان می‌گرفت. او سرعت می‌داد، مدافع را عقب می‌راند و فضای تازه‌ای برای آبی‌ها ایجاد می‌کرد. به همین دلیل هم می‌توان گفت بخش قابل توجهی از خطرناک‌ترین حملات استقلال، با طراحی یا محوریت او شکل گرفت.

این همان چیزی است که از یک ستاره واقعی انتظار می‌رود؛ نه اینکه فقط در قاب گل دیده شود، بلکه در تمام لحظات حساس مسابقه حضور داشته باشد.

دربی برای آسانی با یک حسرت بزرگ هم همراه بود؛ ضربه‌ای که به تیر دروازه خورد و می‌توانست ورق مسابقه را خیلی زودتر برگرداند. اما ستاره استقلال عقب نکشید. او تا پایان دنبال راهی برای شکستن مقاومت حریف بود و سرانجام تلاش‌هایش بی‌ثمر نماند. استقلال با تکیه بر همین فشار و همین جسارت توانست دوباره به بازی برگردد و از شکستی که تا دقایقی قبل کاملاً محتمل به نظر می‌رسید، فرار کند. این‌جا دقیقاً جایی است که ارزش یک بازیکن بزرگ مشخص می‌شود؛ وقتی تیم در شرایط سخت است، ستاره واقعی خودش را نشان می‌دهد.

شاید روی کاغذ، حاصل این دربی برای استقلال فقط یک تساوی باشد، اما اگر بخواهیم بازی را از زاویه عملکرد فردی نگاه کنیم، داستان متفاوت است. آسانی فقط در نتیجه نهایی سهیم نبود؛ او در مسیر برگشت استقلال به مسابقه نقش محوری داشت. همان بازیکنی که به تیر زد، به تور زد، موقعیت ساخت و بار اصلی حملات تیمش را روی دوش کشید.

دربی برای استقلال می‌توانست یک شب تلخ باشد؛ اما آسانی اجازه نداد. او آمد، جنگید و تا آخرین لحظه برای تغییر نتیجه تلاش کرد. اگر استقلال یک کلید برای باز کردن قفل دربی داشت، آن کلید یاسر آسانی بود. ستاره‌ای که شاید همه چیز را به تنهایی نبرده باشد، اما آن‌قدر از خودش در زمین گذاشت که بتوان با صراحت گفت: استقلال بدون آسانی، برای برگشتن به این دربی شانس بسیار کمتری داشت. بازیکنان بزرگ درست در همین بازیها امضای خود را می گذارند. آنهایی که درست در حساسترین بازی و کلیدی ترین موقعیت امضای خود را پای موفقیت تیم می زنند. امضای آسانی بی تردید پای یک امتیازی است که استقلال در دربی گرفت.