به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، دادگاهی در شهر اینچئون، واقع در غرب سئول، متهم پرونده را که به دلیل ملاحظات حقوقی تنها با نام خانوادگی «کیم» شناخته میشود، به جرم سوءاستفاده جنسی مکرر از سه تن از توانخواهان ساکن مرکز «سکدونگوون» به ۱۵ سال زندان محکوم کرد. این حکم در مرحله بدوی صادر شده و قابلیت تجدیدنظرخواهی دارد، اما ابعاد فاجعه بسیار فراتر از این دادنامه اولیه ارزیابی میشود.
شکستن سکوت و افشای تاریکخانه
جرقه افشای این بحران در فوریه سال گذشته میلادی زده شد؛ هنگامی که یکی از قربانیان (زنی مبتلا به معلولیت شدید ذهنی) توانست پرده از رنجی که بر او گذشته بود بردارد. تحقیقات اولیه پلیس بهسرعت ابعاد گستردهتری به خود گرفت.
بیشتر بخوانید:
رسوایی دوربین مخفی در مرکز زیبایی | ۱۴ هزار ویدئوی خصوصی به فروش گذاشته شد
رابطه نامشروع معلم شیمی زن ۶۵ ساله با دو شاگرد خود!
جنجال پیامک پدرشوهر ۱۵ دقیقه پیش از عقد برای عروس
بازداشت یک قاضی برای نگهداری از ویدئوی پورنوگرافی کودکان
در پی تحقیقات تخصصی و ارزیابیهای جامع به سفارش مقامات شهرستان «گانگهوا»، شواهدی به دست آمد که نشان میدهد احتمالا بیش از ۲۰ زن، اعم از ساکنان فعلی و سابق این مرکز، طی سالیان متمادی قربانی انواع سوءرفتارها و تعرضهای جنسی بودهاند. این یافتهها، پرونده را از یک جرم فردی به بحرانی سیستماتیک در ساختار مراقبتی کشور تبدیل کرد.
ترکشهای رسوایی؛ بازرسی از ۱۵۰۰ آسایشگاه
دامنه این افشاگری به راهروهای قدرت در سئول نیز کشیده شد. کیم مینسئوک، نخستوزیر کره جنوبی، با ابراز تأسف عمیق و توصیف این رخداد بهعنوان «موضوعی بسیار وخیم»، صراحتا اعلام کرد که ناکامی در حفاظت از بیپناهترین اقشار، «فلسفه وجودی دولت» را زیر سؤال میبرد.
در پی این موضعگیری، دولت دستور بازرسی فوری و سراسری از ۱,۵۰۷ مرکز نگهداری معلولان را صادر کرد. نتیجه این پایش ملی نگرانکننده بود: کشف دستکم ۳۳ مورد مشکوک به آزار و سوءاستفاده، آماری که مهر تاییدی بر وجود خلاءهای نظارتی مزمن در این نهادها است.
دیوار بلند حاشیه امن چگونه شکل گرفت؟
این رسوایی در شرایطی رخ میدهد که کره جنوبی در سال ۲۰۱۱، پس از جنجالهای مشابه، قوانین سختگیرانهای را برای حمایت کیفری از معلولان به تصویب رسانده بود. با این حال، پرونده اخیر اثبات کرد که حتی دقیقترین متون قانونی نیز در غیاب شفافیت و بازرسیهای میدانی سرزده در محیطهای بسته، کارایی خود را از دست میدهند.
در حال حاضر، مجوز فعالیت بنیاد گرداننده مرکز «سکدونگوون» لغو و دستور تعطیلی آن صادر شده است؛ هرچند اجرای نهایی آن تا زمان انتقال امن و ساماندهی توانخواهان به تعویق افتاده و بنیاد مذکور نیز با طرح شکایتی اداری در تلاش برای ابطال این حکم است.
این پرونده بار دیگر جامعه کره جنوبی را با یک تناقض تلخ روبهرو کرده است: پناهگاههایی که با بودجه عمومی برای التیام رنج آسیبپذیرترین شهروندان بنا شدهاند، چگونه در سکوت و غفلت ناظران، به جولانگاه آزار و نقض کرامت انسانی تبدیل میشوند؟
