به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
ورود وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات به موضوع و درخواست از اپراتورها برای شفافسازی، نشان داد که این مسئله فراتر از یک شایعه فضای مجازی به مطالبهای جدی برای توضیح سازوکار محاسبه اینترنت تبدیل شده است.
اما بررسی دقیقتر یک سوال مهمتر را مطرح میکند: آیا واقعاً بستههای اینترنت کمتر از حجم خریداری شده در اختیار کاربران قرار میگیرند یا بخش مهمی از این تصور ناشی از تفاوت میان حجم واقعی ترافیک، نحوه تعرفهگذاری و الگوی مصرف داده در گوشیهای هوشمنداست؟
متهمی که احتمالاً بیگناه است
یکی از نخستین روایتهایی که در فضای مجازی منتشر شد، فعال شدن خودکار رومینگ و تأثیر آن بر مصرف بسته اینترنت بود. اما از نظر فنی، فعال بودن گزینه رومینگ به معنای استفاده از اینترنت رومینگ نیست. رومینگ زمانی موضوعیت پیدا میکند که سیم کارت به شبکه اپراتوری خارج از شبکه اصلی متصل شود و مشترک از خدمات آن شبکه استفاده کند، بنابراین صرف روشن بودن این گزینه در تنظیمات گوشی، در شرایط عادی داخل کشور نمیتواند توضیحی برای تمام شدن زودهنگام بسته اینترنت باشد.
این تفکیک میان فعال بودن سرویس و استفاده از سرویس اهمیت زیادی دارد، چرا که یک قابلیت فعال در گوشی الزاماً به معنای تبادل داده نیست. بخش مهمتر ماجرا، اما به تفاوت میان حجم ترافیک و تعرفه ترافیک بازمیگردد.
سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی در واکنش به ادعاهای مطروحه درباره اعمال ضریب ۲.۷ بر اینترنت بین الملل اعلام کرده است که حجم بستههای اینترنتی کاهش نیافته و هیچ ضریب افزایشی برای محاسبه مصرف اینترنت بین الملل اعمال نمیشود.
طبق توضیح رگولاتوری، مبنای فروش بستهها حجم ترافیک بین الملل است و مشترکی که مثلاً یک بسته ۱۰ گیگابایتی خریداری میکند، در استفاده از اینترنت بین الملل همان ۱۰ گیگابایت را در اختیار دارد. در مقابل، ترافیک داخلی و برخی پیام رسانهای داخلی با تعرفه ترجیحی محاسبه میشوند.
همراه اول نیز در اطلاعرسانی رسمی خود توضیح داده است که یک بسته عادی یک گیگابایتی میتواند برای حدود ۲.۷ گیگابایت ترافیک داخلی و حدود ۴.۰۳ گیگابایت ترافیک پیام رسانهای داخلی کفایت کند، بنابراین «۲.۷» یا «۴.۰۳» ضریب کسر حجم نیست، بلکه نتیجه تعرفه ترجیحی است که اجازه میدهد با حجم اسمی مشخص، داده بیشتری از سرویسهای مشمول دریافت شود.
اشتباه زمانی شکل میگیرد که این دو مفهوم با یکدیگر جابجا شوند و کاربر تصور کند اپراتور باید برای هر نوع ترافیک، دقیقاً همان رابطهای را که در اینترنت بین الملل وجود دارد، اعمال کند.
آزمایش عملی چه میگوید؟
در ۲۸ مرداد، همراه اول در پی درخواست وزارت ارتباطات، نشست فنی با حضور خبرنگاران برگزار کرد و فرآیند محاسبه ترافیک را به صورت عملی مورد آزمایش قرار داد. در یکی از آزمایشها، فایل ۱۰۰ مگابایتی از یک سایت خارجی دریافت شد و میزان کسر شده از بسته با حجم واقعی ترافیک مطابقت داشت. در آزمایش ترافیک داخلی نیز تعرفه ترجیحی اعمال شد.
نکته فنی قابل توجه در این آزمایش، قرار دادن گوشی روی حالت پرواز پس از انجام دانلود بود، چرا که گوشی هوشمند در حالت عادی ممکن است همزمان با فعالیت کاربر، دادههایی را در پس زمینه دریافت یا ارسال کند.
در چنین شرایطی اگر کاربر فقط حجم فایل اصلی را در ذهن داشته باشد، اما مصرف سایر برنامهها را نبیند، طبیعی است که میان انتظار او و عدد نمایشداده شده در حساب کاربری اختلاف ایجاد شود.
این موضوع البته به معنای بیاعتبار بودن اعتراض کاربران نیست، بلکه نشان میدهد برای تشخیص حجمخوری باید آزمایش دقیق و کنترل شده انجام شود، نه اینکه صرفاً حجم یک فایل دانلود شده با کاهش موجودی بسته مقایسه شود
اینترنت پنهان و مصرفی که کاربر نمیبیند
گوشی هوشمند برخلاف تصور عمومی، تنها زمانی که کاربر صفحهای را باز میکند از اینترنت استفاده نمیکند. سیستم عاملها و اپلیکیشنها میتوانند در پس زمینه، داده دریافت کنند که این دریافت از همگامسازی و پشتیبان گیری گرفته تا دریافت اعلان، بهروزرسانی برنامهها، بارگذاری عکس و ویدئو و پیشبارگذاری محتوا را شامل میشود.
اپل به طور رسمی امکان مشاهده مصرف داده هر اپلیکیشن و حتی سرویسهای سیستمی را در تنظیمات iPhone فراهم کرده است و خود این شرکت نیز تأکید میکند برای دقیقترین میزان مصرف، اطلاعات اپراتور باید ملاک قرار گیرد.
در iOS حتی قابلیتی تحت عنوان Low Data Mode وجود دارد که بخشی از فعالیتهای پس زمینه، پشتیبان گیری، دانلود خودکار و کیفیت استریم را محدود میکند. همین موضوع نشان میدهد مصرف پس زمینه، یک مسئله واقعی در مدیریت داده تلفن همراه است، نه یک توضیح ساختگی برای توجیه مصرف اینترنت. در اندروید نیز امکان مدیریت مصرف داده برنامهها و محدود کردن مصرف پس زمینه وجود دارد.
از سوی دیگر، افزایش کیفیت ویدئو نیز مستقیماً با مصرف داده ارتباط دارد. راهنمای رسمی YouTube تصریح میکند که ویدئوهای با کیفیت بالاتر داده بیشتری مصرف میکنند، بنابراین کاربری که امروز همان مدت زمان گذشته را در یک پلتفرم ویدئویی سپری میکند، الزاماً همان میزان دیتای گذشته را مصرف نمیکند.
VPN، متهم بعدی
VPN نیز در این بحث نباید با سادهسازی به عنوان عامل مستقیم کسر غیرواقعی حجم معرفی شود. VPN مسیر ارتباطی داده را تغییر داده و ارتباطات را رمزگذاری میکند و بسته به فناوری مورد استفاده میتواند بر عملکرد و سربار ارتباطی اثر بگذارد. منابع فنی مانند Cloudflare نیز درباره افزایش تأخیر و سربار پردازشی برخی VPNها توضیح دادهاند؛ بنابراین اثر VPN را باید در قالب تغییر الگوی ترافیک و عملکرد ارتباط بررسی کرد، نه با این ادعای ساده که «هر گیگ اینترنت با VPN چند برابر حساب میشود». چنین ادعایی نیازمند آزمایش فنی مستقل است.
پس چرا کاربران احساس میکنند بستهها زودتر تمام میشوند؟
پاسخ را باید در کنار هم قرار دادن چند عامل جستوجو کرد: افزایش مصرف ویدئو، فعالیتهای پس زمینه، بهروزرسانی خودکار، پشتیبان گیری ابری، تبلیغات درون برنامهای، استفاده از VPN، کیفیت بالاتر محتوا و البته تفاوت میان ترافیک داخلی و بین الملل.
در واقع ممکن است کاربر تصور کند فقط یک ساعت از اینترنت استفاده کرده، اما تلفن همراه او در همان یک ساعت مجموعهای از تبادلات داده را انجام داده باشد.
از همین رو، مقایسه مستقیم عدد نمایش داده شده در تنظیمات گوشی با عدد حساب اپراتور نیز همیشه باید با احتیاط انجام شود، زیرا نحوه ثبت و دستهبندی مصرف در دستگاه و شبکه الزاماً یکسان نیست.
یک معیار عینی برای پایان دادن به مناقشه
با این حال، راه برای بررسی ادعای حجم خوری، کاملاً بسته نیست. رگولاتوری اعلام کرده اپراتورها موظفند مصرف مشترکان را به تفکیک ترافیک داخلی، پیام رسانهای داخلی و بین الملل در سامانههای مدیریت حساب نمایش دهند و سامانههای Billing اپراتورها نیز به صورت مستمر مورد آزمون و پایش قرار میگیرند.
در صورت مشاهده مغایرت نیز امکان ثبت شکایت مستند از طریق سامانه ۱۹۵ وجود دارد؛ بنابراین پاسخ نهایی را نباید در ویدئوهای کوتاه شبکههای اجتماعی یا کدهای دستوری جستوجو کرد. اگر مشترکی واقعاً معتقد است حجم بستهاش بیش از مصرف واقعی کاهش یافته، بهترین روش، ثبت دقیق زمان مصرف، میزان مصرف، نوع سرویس و مقایسه آن با گزارش اپراتور و در صورت وجود مغایرت، پیگیری رسمی است.
