به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبر فوری، نه تنها در بازارهای شناخته شده پوشاک تهران مانند بازار تاریخی، عبدل آباد، نازی آباد، کوچه برلن و بازار پروانه بلکه در تمامی پاساژهای شناخته شده تهران و حتی در دست دستفروشها و غرفههای مترو به صورت انبوه میتوان پوشاک بنگلادشی را مشاهده کرد.
تیشرت، شلوار، لباس خانگی برای زنان و مردان و کودکان بر روی خود برچسب بنگلادشی دارد و همین نام به عنوان یک گزینه معتبر در خرید قلمداد میشود.
ماجرا از کجا شروع شد؟
با رکود کارخانههای نساجی و کم فروغ بودن پوشاک داخلی، کیفیت پایین پارچه تولید داخل و از همه مهمتر بیپاسخ ماندن تقاضاها با محدود بودن طرح و رنگ تولیدات، قاچاق پوشاک مدتها است رواج دارد.
سه سال قبل عضو هیئت مدیره اتحادیه تولیدکنندگان و صادرکنندگان پوشاک و نساجی کشور با اشاره به واردات غیرمجاز پوشاک ترک و بنگلادشی به کشور، به یکی از رسانهها گفت: این موضوع تهدیدی برای صنعت پوشاک است و این صنعت را با چالشهای بسیاری مواجه کرده است.
مجید افتخاری با اشاره به ورود پوشاک استوک از بنگلادش گفته بود: این واردات بدون ملاحظات بهداشتی و استاندارد انجام میشود و حتی قیمت تمام شده پوشاک بنگلادشی قاچاق به کشور از قیمتی که این کالا را از کشور بنگلادش خریداری کنید ارزانتر است.
موضوعی که در سالهای اخیر نه تنها کاهش نیافته بلکه با افزایش قابل توجه همراه بوده است.
مردم برند اصل را نمیتوانند بخرند
یکی از شهروندان میگوید دلیل خرید اجناس بنگلادشی و ترک به خاطر این است که به برندهای دیگر دسترسی ندارند و وقتی میبینند این اجناس کیفیت بیشتر و قیمت مناسبتری دارند به تبع آن را ترجیح میدهند.
این اظهارات از آن رو مورد تایید است که برندهای خارجی در ایران نه اجازه فعالیت دارند و نه از مبادی قانونی میتوانند پوشاک خود را به ایران وارد کنند. به همین دلیل این خطه سرشار از توانمندی در کمال تأسف میزبان اجناس دست چندم کیفی برندهای خارجی است که در کشورهایی مانند بنگلادش تولید میشوند.
یکی از دلایل تشدید قاچاق پوشاک نیز محدودیتهای واردات بوده و به جای ورود پوشاک از مبادی رسمی، قاچاق به صورت مداوم و انبوه انجام میشود.
قیمت تیشرت بنگالی ارزانتر است تا ایرانی
بنگلادش دومین کشور صادرکننده پوشاک جهان بعد از چین است. این کشور توانسته در ۵۰ سال اخیر ورشکستی، فقر و قحطی خود را از طریق همین صنعت درمان کند. امروز بنگلادش به عنوان یک الگوی موفق کسب و کار در عرصه پوشاک شناخته میشود. درست زمانی که این کشور در فقر گرفتار بود، با فراخوان سرمایه گذاری خارجی، توجه برندهای پوشاک را به دلیل نیروی کار زیاد و ارزان خود جلب کرد. در این کشور ۱۳۷ میلیون نفر زندگی میکنند و زنان سهم عمدهای در نیروی تولید پوشاک محسوب میشوند.
برندها متوجه این موضوع شدند که میتوانند هزینه تمام شده تولید را با نیروی کار ارزان کاهش داده و در نتیجه بازار خود را توسعه دهند. در حال حاضر برندهای مطرحی مثل H&M، Zara، Adidas، Nike بخشی از تولیدات خود را به کارخانههای این کشور سپردهاند. اما آیا خرید پوشاک خارجی با قیمت کمرشکن دلار در ایران و هزینه حمل و نقل صرف میکند؟
بررسی میدانی خبر فوری نشان میدهد قیمت پوشاک بنگلادشی به مراتب کمتر از ایرانی و کیفیت آن در بیشتر مواقع بهتر است. در کمال شگفتی به ندرت می توان برند ایرانی در بازار پوشاک دید. یکی از مغازه دارها میگوید برخی تولیدکنندههای داخلی مارک خارجی روی لباس میزنند تا بفروشد.
استوک هم قابل قبول است
اما نکته تکان دهنده و تلخ ماجرا این است که بیشتر اجناس بنگلادشی یا استوک است یا فیک. در واقع به دلیل اینکه واردات رسمی لباس از مبدا بنگلادش در حجم محدود انجام میشود و اجناس استوک طبیعتا نباید در لیست واردات باشد، ایران مقصد اجناس استوک قاچاق است. اجناسی که تک سایز مانده و یا به فروش نرسیده و از فروشگاههای مختلف به ویژه کشورهای اروپایی جمع آوری شدهاند. در واقع لباس بنگلادشی که در دست دارید ممکن است یک دور، دور اروپا سفر کرده و در نهایت به دست شما رسیده باشد.مغازه دارها برخی اجناس با سایز بندی را هم به اسم بنگلادش به فروش میرسانند که چندان معتبر نیست و ممکن است صرفاً مارکی به آن دوخته شده باشد.
ایران در حال حاضر یکی از بازارهای اجناس دست چندمی یک کشور با اقتصادی است که در چند سال اخیر از قحطی و فقر مطلق مردم خود را نجات داد.
تولید ناخالص داخلی سرانه بنگلادش 2هزار و ۶۲۵ دلار در سال ۲۰۲۴ و در مقابل تولید ناخالص داخلی سرانه ایران ۵ هزار و ۸۳۴ دلار در همین سال است. چطور با این توانمندی ما مصرف کننده استوک یک کشور در جنوب آسیا هستیم؟
