محققان دانشگاه علم و صنعت هنگکنگ، برای دستیابی به این نتایج، دادههای پزشکی نزدیک به ۶۵ هزار نفر را که قبل و بعد از جنگ جهانی دوم متولد شده بودند بررسی کردند. در آن دوران، دولت بریتانیا سهمیهبندی شدید شکر را در سراسر کشور اجرا میکرد. با پایان یافتن سهمیهبندی شکر در سال ۱۹۵۳، میانگین مصرف روزانه شکر دو برابر شد و از حدود ۴۱ گرم به ۸۰ گرم رسید.
پژوهشگران شرکتکنندگان را براساس میزان مواجهه با سهمیهبندی شکر به سه گروه تقسیم کردند: افرادی که قبل از تولد و در طول سال اول زندگی در شرایط سهمیهبندی بودهاند، افرادی که قبل از تولد و تا دو سالگی در این شرایط قرار داشتهاند و گروهی که پس از پایان سهمیهبندی متولد شدند. پروندههای پزشکی این افراد از سن ۵۵ سالگی به مدت ۱۵ سال بعد پیگیری و تشخیصهای زوال عقل در آنها ثبت شد.
کاهش چشمگیر خطر ابتلا به زوال عقل
نتایج این بررسیها حیرتانگیز بود؛ افرادی که قبل از تولد و در سال اول زندگی خود در شرایط سهمیهبندی شکر قرار داشتند، ۲۱ درصد کمتر از افراد متولدشده پس از پایان سهمیهبندی به زوال عقل مبتلا شدند. این میزان کاهش خطر برای افرادی که تا دو سالگی تحت شرایط سهمیهبندی و مصرف پایین شکر بودند به ۲۳ درصد رسید. همچنین بین مبتلایان، افرادی که در اوایل زندگی شکر کمتری مصرف کرده بودند، بهطور میانگین ۲.۶ سال دیرتر از سایرین دچار این بیماری شدند.
به گفته پژوهشگران، محدودیت مصرف شکر در ۱۰۰۰ روز اول زندگی با خطرات کمتر زوال عقل، تأخیر در شروع بیماری و شاخصهای مطلوبتر سلامت مغز مرتبط است. این یافتهها نشان میدهد کاهش مصرف قوی شکر در اوایل زندگی میتواند یک استراتژی ساده اما بسیار حیاتی برای کاهش خطر ابتلا به زوال عقل در دوران سالمندی باشد.
