به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
طی ۱۰ سال گذشته، «سکوت کردن» دورترین رفتار از علی بیرانوند بوده است. او تاب شنیدن حرف دیگران را نداشته و نمی‌توانسته خویشتن‌دار باشد. حتی گاهی وقتی بقیه با او کاری نداشتند، خودش با اظهارنظرهایش جنجال می‌ساخت تا تیتر یک شود. انگار در زندگی بیرانوند همیشه صدایی در حال بلند شدن است، یک زندگی شلوغ که «هوش هیجانی» در آن حرف اول را می‌زند. باید جنجال آفرید، باید دیده شد، باید حرف زد، حتی اگر همه این‌ها به ضررت باشد. انگار این تفکر از روزهای اول در ذهنیت دروازه‌بان تیم ملی نقش بسته و تا همین چند هفته پیش هم ادامه داشته است.
یادمان نمی‌رود که وقتی پرسپولیس بعد از سال‌ها انتظار با سنگربان مطمئنش و تیم منظم برانکو به قهرمانی لیگ برتر رسید، بیرانوند در میکسدزون با آن غرور نابه‌جا چه نمکی روی زخم هواداران پرسپولیس ریخت و مدعی شد اگر او و هم‌تیمی‌هایش نبودند، هواداران قهرمانی را فقط در خواب می‌دیدند. با این حال، فراموش نمی‌کنیم که علی بیرو چه ضربه تماشایی‌ای از ژاوی مهار کرد تا نقش مهمش در رسیدن پرسپولیس به فینال آسیا بیشتر دیده شود. در سال‌هایی که در پرسپولیس حضور داشت نیز جام‌های متعددی به ویترین باشگاه اضافه شد. او چهار قهرمانی متوالی با پرسپولیس را جشن گرفت و عکس یادگاری‌اش با جام به تصویری آشنا برای هواداران تبدیل شد.
یادمان نمی‌رود که با استقلال مذاکره کرد، به پرسپولیس وعده ماندن داد و در نهایت به تراکتور رفت، اما این را هم فراموش نمی‌کنیم که با مهار پنالتی رونالدو در تیزرها ماندگار شد، با آن سیو مقابل بلژیک لحظه‌ای فراموش‌نشدنی برای فوتبال ایران ساخت و در اولین قهرمانی تاریخ تراکتور در لیگ برتر، باز هم پیراهن شماره یک تیم قهرمان بر تن او بود.
او علی بیرانوند است. ترکیبی از جذابیت و روی اعصاب بودن. از شگفت‌انگیز بودن و کم نیاوردن، از رشد کردن و «فعل خواستن را صرف کردن» تا رژه رفتن حتی روی اعصاب هواداران تیم خودش. علی آرام نمی‌گیرد. دوستان نزدیکش می‌دانند درست در لحظه تصمیم، نظرش عوض می‌شود و معمولا هم این تصمیم‌ها علیه خودش هستند. او در سال‌های اخیر دروازه‌بانی با ثبات فنی بالا که بوده که کمتر دچار افت‌وخیز شده است، اما این موفقیت، لزوما به معنای محبوبیت همیشگی نیست. هواداران پرسپولیس از او ناراحتند چون با آن‌ها بد خداحافظی کرده و در مدل جدایی‌اش نوعی بی‌معرفی دیده‌اند، اما آیا مجازات بی‌معرفی، چند میلیون فحش در فضای مجازی و فریاد رکیک‌ترین الفاظ از سوی هشتاد هزار نفر است؟
علی دو هفته پیش یک بار دیگر به سبک خودش، با صراحت و بی‌پرده از مدیرعامل تراکتور انتقاد کرد و حرف‌هایی را مقابل چندین دوربین و میکروفن زد که برخی بازیکنان معمولا چنین مسائلی را در گفت‌وگوهای خصوصی با یکدیگر مطرح می‌کنند. او دو روز بعد مقابل دوربین از همه عذرخواهی کرد و همان روز، در حالی که خبر اخراجش از تراکتور مطرح شده بود، قراردادش برای سه سال دیگر تمدید شد تا بار دیگر مشخص شود کنار گذاشتن شماره یک کم‌نظیر فوتبال ایران تصمیم ساده‌ای نیست. توانایی فنی او آن‌قدر بالاست که در بسیاری مواقع بر حواشی پیرامونش سایه می‌اندازد. قوی بودن روحیه‌اش هم مثال‌زدنی است. او جنجال می‌سازد، به جنجال‌هایش لبخند می‌زند و بی‌آنکه در حاشیه فرو برود، چند میلیون نفر را سرگرم می‌کند.
او علی بیرانوند است. مرد غیرقابل پیش‌بینی فوتبال ایران که حالا در حالی که به‌عنوان بازیکن سرباز تحت قرارداد فجر شیراز است، هر روز در تهران فیزیوتراپی می‌کند و منتظر مراسم توپ طلای آسیا نشسته است، چرا که یکی از سه نامزد نهایی دریافت این جایزه است. علی این روزها باز هم رفتار متفاوتی از خودش نشان داده است. دو کنایه متوالی حامد لک به او، وایرال شدن صحبت‌های امیرحسین قیاسی در وصف بیرو به‌عنوان مهمانی که چندان با فضای برنامه‌هایش جور نبوده، ویدیوی خانمی که از آنفالو شدن توسط شماره یک تیم ملی گلایه دارد… این‌ها تنها بخشی از موج انتقادها به بیرانوند در یک هفته گذشته است. نکته جالب اینکه این بار علیرضا در برابر همه این اتفاقات رفتار متفاوتی نشان داده است: سکوت.
