به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، در المغیر، شهری با حدود سه هزار نفر در شمال‌شرق رام‌الله در کرانه باختری اشغالی، خانواده‌ها امسال برای فرستادن فرزندانشان به مدرسه باید متقاعد می‌شدند. سال تحصیلی گذشته شهرک‌نشینان اسرائیلی پنج دانش‌آموز نوجوان را کشتند؛ یکی از آن‌ها درست جلوی در مدرسه. برای کاهش نگرانی والدین، معلمان مدرسه متوسطه دولتی تور بازدید از مدرسه را برگزار کردند؛ مدرسه‌ای که در تعطیلات تابستان با حصارهای فلزی، دروازه آهنی محکم و دیواری تازه برای محافظت از کلاس‌ها در برابر تپه‌ای که سال گذشته از آنجا یک شهرک‌نشین دو نفر از جمله یک دانش‌آموز را به ضرب گلوله کشت، تقویت شده بود.
به نوشته گاردین، المغیر زیر محاصره شهرک‌نشینان اسرائیلی است. شهرک‌نشینان مسلح مرتب به روستا حمله می‌کنند، به ساکنان تعرض می‌کنند، به خانه‌ها حمله می‌کنند و دام‌ها را می‌گیرند. سربازان اسرائیلی نیز ایست‌های بازرسی برپا می‌کنند که رفت‌وآمد مردم را ساعت‌ها متوقف می‌کند.
در ۲۹ سپتامبر نیز ده‌ها شهرک‌نشین از پاسگاه‌های تپه‌ای به المغیر حمله کردند و دست‌کم پنج خودرو را به آتش کشیدند.
مدرسه در حاشیه شهر و نزدیک ورودی آن قرار دارد و به همین دلیل در معرض حملات است. شهرک‌نشینان حملات خود را در اطراف مدرسه و زیر نظر ارتش اسرائیل انجام می‌دهند. یک سرباز اسرائیلی در ورودی شهر می‌ایستد و تصمیم می‌گیرد چه کسی می‌تواند وارد یا خارج شود؛ صدای بازی کودکان از همان‌جا شنیده می‌شود، در حالی که بیشتر مغازه‌ها در یک روز هفته بسته‌اند.
ساکنان می‌گویند این خشونت بخشی از طرح گسترده‌تری برای آواره کردن فلسطینی‌ها از سرزمینشان است؛ طرحی که پیش‌تر جوامع کوچک‌تر را از خانه‌هایشان رانده است. آن‌ها بیم دارند همین شیوه‌ها اکنون علیه یک روستای کامل به کار گرفته شود تا زندگی چنان دشوار شود که ساکنان آن را ترک کنند.
طرح آوارگی و گسترش پاسگاه‌ها
امین ابو علیا، شهردار ۵۴ ساله المغیر، این روند را چنین توصیف می‌کند:
وقتی شهرک‌نشینان حملاتشان را آغاز کردند، از منطقه دره اردن شروع کردند و جوامع کشاورزی ۱۰ تا ۲۰ نفره را آواره کردند. اکنون آن‌ها در تلاش‌اند روستاهای کامل را آواره کنند. آنچه در المغیر رخ می‌دهد آغاز همین طرح است. — امین ابو علیا
به گفته ابو علیا، شمار پاسگاه‌های شهرک‌نشین که گروه‌های کوچکی از شبانان شهرک‌نشین اسرائیلی نزدیک جوامع فلسطینی برپا می‌کنند در سه سال گذشته به‌شدت افزایش یافته است: در سال ۲۰۲۳ فقط یک پاسگاه نزدیک شهر بود و اکنون ۱۲ پاسگاه وجود دارد. شهرک‌نشینان به‌طور مرتب وارد شهر می‌شوند، جاده‌ها را می‌بندند و ساکنان را هنگام چرای گوسفندان در زمین‌های نزدیک مدرسه و داخل شهر آزار می‌دهند. به گفته ساکنان، آن‌ها گوسفند می‌دزدند و با این کار درگیری ایجاد می‌کنند؛ مقاومت ساکنان می‌تواند به بازداشت یا کشته شدن آن‌ها بینجامد.
در سال ۲۰۲۴ شهرک‌نشینان به خانه‌ای در المغیر حمله کردند. وحید ابو نعیم، معلم ۳۷ ساله، برای دفاع از خانه شتافت و تلاش کرد شهرک‌نشین را عقب براند. شهرک‌نشین اسلحه کمری را روی سینه او گذاشت و ماشه را کشید؛ ابو نعیم چشم‌هایش را بست، اما صدای شلیکی نیامد، زیرا گلوله آخر شهرک‌نشین پیش‌تر شلیک شده بود.
این محاصره تاکتیکی است که پیش‌تر در کرانه باختری دیده شده است. از سال ۲۰۲۳ پاسگاه‌های کوچک شهرک‌نشین، که نوجوانان و چند بزرگسال اداره‌شان می‌کنند، حول جوامع کوچک بدوی در دره اردن شکل گرفته و خشونت را به‌تدریج تشدید کرده‌اند. در راس عین العوجه در جنوب دره اردن، شهرک‌نشینان در ژانویه آخرین ساکنان جامعه را پس از آنکه دیگر تحمل حملات پیوسته را نداشتند، بیرون راندند؛ الگویی مشابه آنچه اکنون در المغیر در جریان است.
شهرک‌سازی بر اساس حقوق بین‌الملل غیرقانونی دانسته می‌شود، اما دولت اسرائیل جز چند محکومیت گام چندانی برای مهار خشونت فزاینده شهرک‌نشینان برنداشته است. به گزارش گاردین، وزیران تندرو در دولت نتانیاهو شهرک‌نشینان را به سلاح و خودرو مجهز کرده‌اند و آهنگ گسترش شهرک‌ها در دوره این دولت به‌شدت افزایش یافته است. پاسگاه‌های شهرک‌نشین از المغیر دیده نمی‌شوند، اما درست پشت تپه‌های خشک اطراف روستا قرار دارند. ساکنان مسیر یک‌مایلی پیچ‌درپیچ ورودی شهر را با سرعت طی می‌کنند و نگران آسیب‌پذیری خود در برابر حملات در این مسیرند. آن‌ها از همکاری نزدیک سربازان اسرائیلی و شهرک‌نشینان می‌گویند؛ به گفته آن‌ها، سربازان وقتی شهرک‌نشینان وارد شهر می‌شوند با آن‌ها گفت‌وگو می‌کنند و از آن‌ها محافظت می‌کنند و تنها زمانی مداخله می‌کنند که شهرک‌نشینان در خطر باشند، نه فلسطینی‌ها.
در ۱۱ ژوئیه نیز در جریان حمله‌ای به المغیر، یک پسر ۱۷ ساله پس از اصابت گلوله به پایش در یورش به خانه‌اش به دست ارتش اسرائیل و شهرک‌نشینان جان باخت.
ابو علیا می‌گوید اوایل سپتامبر دو نوجوان، عمر النسان ۱۹ ساله و خلیل ابو علیا ۱۶ ساله، هنگامی که تلاش کردند از بردن گوسفندانشان توسط شهرک‌نشینان جلوگیری کنند، به دست شهرک‌نشینان و سربازان اسرائیلی کشته شدند. او درباره آخرین سرقت می‌گوید ۶۰ گوسفند از مرکز روستا دزدیده شد: ده خودروی نظامی آمدند، منطقه را محاصره کردند، گوسفندان را بردند و به مردم شلیک کردند. ارتش اسرائیل گفت برای تأمین امنیت یک شهروند اسرائیلی و پلیسی که می‌خواستند دام‌ها را بازگردانند وارد روستا شده و زمانی که فلسطینی‌ها سنگ پرتاب کردند به «تحریک‌کنندگان اصلی» شلیک کرده است.
باغ‌های زیتون روستا با وجود نخستین باران‌های فصل که نشانه رسیدن میوه است، هنوز برداشت نشده‌اند؛ ساکنان از خشونتی می‌ترسند که در روستاهای همسایه همراه برداشت دیده‌اند. به گزارش یش دین، یک گروه حقوقی اسرائیلی، شهرک‌نشینان از آغاز برداشت در پایان سپتامبر بیش از ۱۷۰ حمله انجام داده‌اند.
در حالی که شهرک‌نشینان به ساکنان حمله می‌کنند، ارتش اسرائیل محدودیت‌ها را افزایش می‌دهد. تولید زیتون صنعت کلیدی است، اما ساکنان بدون تأیید قبلی ارتش اجازه برداشت ندارند. ارتش تنها ورودی روستا را چند بار در هفته و هر بار چند ساعت می‌بندد و رفتن به سر کار و رسیدن معلمان به مدرسه را دشوار می‌کند. این وضعیت به گفته ساکنان به خفه شدن تدریجی معیشت انجامیده است. تاکنون سه خانواده برای نزدیک‌تر شدن به محل کار و از ترس بسته‌شدن پیوسته جاده‌ها روستا را ترک کرده‌اند. ابو علیا می‌گوید کسی که پول ندارد اکنون مجبور می‌شود بخشی از گله‌اش را بفروشد، دامداری را رها کند و سراغ کار دیگری برود.
آموزش زیر سایه خشونت
در مدرسه متوسطه، معلمان برای حملات شهرک‌نشینان برنامه‌های اضطراری تدوین کرده‌اند و درس‌هایی درباره پرهیز از رویارویی در برنامه آموزشی گنجانده‌اند تا حس عادی‌بودن را برای دانش‌آموزان حفظ کنند.
بسام ابو عساف، مدیر ۵۴ ساله مدرسه متوسطه المغیر، هدف مدرسه را چنین توضیح می‌دهد:
هدف مدرسه این است که وقتی کودکان وارد مدرسه می‌شوند و وقتی به خانه می‌روند، محافظت شوند. زمانی که برای نشستن می‌گذرانیم تقریباً وجود ندارد. نگاه ما بیرون مدرسه است. به این فکر می‌کنیم که خدای ناکرده ممکن است حمله شهرک‌نشینان علیه ما رخ دهد. — بسام ابو عساف
با این حال آموزش دانش‌آموزان مختل شده است. حدود ۸۰ درصد کارکنان مدرسه بیرون روستا زندگی می‌کنند و اغلب ایست بازرسی ارتش مانع ورودشان می‌شود. مدرسه فقط سه روز در هفته دایر است و زودتر تعطیل می‌شود تا معلمان گرفتار بسته‌شدن جاده در بعدازظهر نشوند. یک بار ارتش اسرائیل نزدیک مدرسه گاز اشک‌آور شلیک کرد و دود آن به کلاس‌ها رسید و معلمان کاری نتوانستند کرد.
وحید ابو نعیم، معلم، می‌گوید وقتی خبر حضور شهرک‌نشینان در بیرون می‌رسد، دانش‌آموز مقابل معلم نشسته اما تمرکز ندارد و به خطری فکر می‌کند که ممکن است از ارتش یا شهرک‌نشینان برسد. برادر خود او آوریل گذشته در حمله‌ای بیرون مدرسه کشته شد. به گفته ابو نعیم، هرچه معلم تلاش کند تمرکز دانش‌آموز را حفظ کند، فاصله آموزشی به دلیل روزهایی که دانش‌آموز نمی‌تواند تمرکز کند بسیار بزرگ می‌شود.
ابو عساف که خود در همین مدرسه درس خوانده، کودکی متفاوتی در روستا را به یاد می‌آورد؛ زمانی که کودکان می‌توانستند آزادانه در تپه‌های اطراف بگردند. او می‌گوید همه‌جا باز بود، مردم تفریح و کباب‌پزی می‌کردند، اما اکنون کودکان در خانه‌ها مانده‌اند و جهان را از طریق تلفن همراه می‌بینند.
ظهر زنگ پایان مدرسه به صدا درآمد. دانش‌آموزان در حیاط جمع شدند و معلمان از روی دروازه‌ها نگاه کردند تا ببینند شهرک‌نشینی در اطراف هست یا نه. وقتی کسی را ندیدند، اجازه دادند دانش‌آموزان بیرون بروند.
وحید ابو نعیم در پایان بر ادامه آموزش تأکید می‌کند:
طرحی برای آوارگی وجود دارد. اما ما به‌هرحال نسل دیگری را تربیت خواهیم کرد. هدف ما رویارویی با این حملات از طریق آموزش است. — وحید ابو نعیم
