به گزارش خبرنگار نگین حاشیه،
به گزارش خبرفوری، پرسش اصلی این است که آیا حملاتی با چنین دامنه‌ای می‌توانند در سه روز پایان یابند و واشنگتن را به اهداف سیاسی خود برسانند؟ در شرایطی که تهران نسبت به پاسخ گسترده به هرگونه حمله جدید هشدار داده، برخی تحلیلگران درباره امکان کنترل دامنه و مدت جنگ تردید دارند.
رحمن قهرمانپور، کارشناس مسائل بین‌الملل، معتقد است سناریوی حمله احتمالی را باید در چارچوب راهبرد فشار فرسایشی آمریکا ارزیابی کرد؛ راهبردی که در آن تحریم، فشار اقتصادی، اقدامات نظامی محدود و مذاکرات، ابزارهایی مکمل برای تغییر محاسبات تهران هستند.
هدف واشنگتن؛ فشار نظامی برای امتیازگیری سیاسی
بر اساس گزارش نیویورک‌تایمز، آمریکا و اسرائیل در حال بررسی گزینه‌هایی برای ازسرگیری حملات علیه ایران هستند. هدف احتمالی این عملیات، وارد کردن ضربه به ظرفیت‌های راهبردی ایران و افزایش فشار بر تهران برای پذیرش توافقی مطابق خواسته‌های واشنگتن عنوان شده است.
بیشتر بخوانید:
آیا ایران سیستم «دست مرده» را فعال کرده است؟ | ایران برای روز حمله بزرگ آماده شده است
آیا تهدیدهای تهران بلوف است؟ | ایران در این جنگ همه را شگفت‌زده می‌کند
هشدار تازه اطلاعاتی آمریکا درباره ایران | آمریکا در انتظار حمله ایران است؟
معمای حمله دوباره اسرائیل به ایران | توان موشکی و پاسخ نامتقارن ایران
آمریکا برخلاف اهداف اولیه خود برای دستیابی سریع به نتیجه، ممکن است به سمت تقابل فرسایشی و زمان‌بر حرکت کند. واشنگتن احتمالا می‌خواهد در یک بازه هشت تا دوازده‌ماهه، با افزایش تدریجی فشارها، توان ایران را محدود و هزینه‌های مقاومت را بیشتر کند.
در این چارچوب، حمله سه‌روزه احتمالی می‌تواند اقدامی محدود برای ضربه زدن به برخی تاسیسات هسته‌ای، نظامی یا زیرساختی باشد؛ اقدامی که هدف نهایی آن نه لزوما آغاز جنگی تمام‌عیار، بلکه تغییر محاسبات ایران در مذاکرات است.
چرا جنگ احتمالی به سه روز محدود نمی‌ماند؟
مهم‌ترین ابهام درباره این سناریو، واکنش ایران به حملات احتمالی است. اگرچه واشنگتن ممکن است امیدوار باشد عملیات نظامی در چارچوبی محدود باقی بماند، تهران هشدار داده است که پاسخ آن لزوما به همان محدوده محدود نخواهد شد.
قهرمانپور با تردید نسبت به سه‌روزه بودن درگیری احتمالی می‌گوید جنگ آینده، در صورت وقوع، ممکن است از نظر مدت و دامنه میان جنگ ۱۲روزه و جنگ ۴۰روزه قرار گیرد. با این حال، او تاکید می‌کند که چنین ارزیابی‌ای قطعی نیست و به تصمیم‌ها و محاسبات دو طرف بستگی دارد.
گسترش حملات به زیرساخت‌های انرژی، تاسیسات نفتی، مراکز داده و کابل‌های ارتباطی زیردریایی می‌تواند دامنه بحران را از میدان نظامی فراتر ببرد و هزینه‌های اقتصادی و امنیتی قابل‌توجهی برای منطقه ایجاد کند.
بن‌بست راهبردی و خطر تکرار درگیری
ایران و آمریکا هر دو با محدودیت‌هایی برای گسترش جنگ مواجه‌اند. ایران نمی‌خواهد زیرساخت‌های خود را از دست بدهد و آمریکا نیز نمی‌تواند پیامدهای حملات گسترده به زیرساخت‌های منطقه‌ای و منافع متحدانش را نادیده بگیرد. از این منظر، احتمال تلاش دو طرف برای کنترل دامنه درگیری همچنان وجود دارد.
با این حال، محدودیت‌های یادشده تضمینی برای کوتاه ماندن جنگ نیستند. یک حمله محدود و پاسخ گسترده‌تر می‌تواند چرخه‌ای از عملیات متقابل را به راه بیندازد و محاسبات اولیه طرفین را تغییر دهد.
توافق یا تداوم چرخه تهدید و آتش‌بس؟
دنیای اقتصاد در این باره می‌نویسد؛ آینده تنش‌ها تا حد زیادی به اهداف دونالد ترامپ و میزان انعطاف دو طرف بستگی دارد. واشنگتن ممکن است به دنبال توافقی با محوریت منافع اقتصادی و نفتی باشد؛ الگویی که از برخی جهات با رویکرد آمریکا در قبال ونزوئلا مقایسه می‌شود.
در نهایت، حمله سه‌روزه، حتی اگر به‌عنوان گزینه‌ای نظامی مطرح باشد، لزوما به معنای پایان سریع درگیری نیست. تا زمانی که اختلافات بنیادین تهران و واشنگتن پابرجا باشد و توافقی برای کاهش تنش حاصل نشود، احتمال تکرار حملات محدود، پاسخ‌های متقابل و آتش‌بس‌های شکننده همچنان وجود خواهد داشت.
